Gisteren heel de dag in de auto gezeten, een ritje waar normaal maximaal een uurtje of 8 voor staat duurde deze keer ruim 10 uur. Vertrek vanuit Esbeek in de stromende regen, vanaf de grens zonneschijn, daarna de nodige pisstops voor de heren met een wat kleinere blaas onder ons en een stuk of 4 files. Even na half vijf doemen de eerste bergketens van de Alpen op aan de horizon en pakken de wolken samen. Niet veel later begint het te regen, en pas de dag erop zou het in de loop van de ochtend pas stoppen....

’s Morgens aan het ontbijt is de ‘concurrentie’ al luidruchtig aanwezig en wordt er uit volle borst ‘lang zal hij leven’ gezongen... Weer 'n jaartje erbij.

Na het ontbijt de startnummers ophalen, hierbij wat gegevens voor de statistieken;

ü   Startnummer 90: Edwin Hofstee & Bart van der Putten

ü   Startnummer 91: Frank van Hoof & Remco Bekkum

ü   Startnummer 92: Peter Wouters & Sjack Schellekens

Een goed gevulde sporttas met een hoop reclame materiaal rijker keren we weer terug naar onze eerste uitvalsbasis ‘Hotel Bichlerhof’. Daar de fietsen in orde gemaakt, snel een broodje eten, omkleden en een stukje warmtrappen.

Frank en Remco beperkten hun training tot het asfalt. Edwin en Bart waren plotsklaps opgelost in het niets en in geen velden of wegen te verkennen. Dus bleven we met drieën over om de eerste beklimming te verkennen, Sjack, Sander en ik.

Even buiten Mittenwald maakte asfalt plaats voor schotter en rijden we in gestaagd tempo richting de eerste beklimming, voor ons rijdt een bekent gezicht, Pia Sundstedt. Net zoals wij ff een beetje proefrijden en het eerste gedeelte van het parcours verkennen.

Gelukkig laat de eerste beklimming nog even op zich wachten en dus is er wat tijd om met haar wat sterke verhalen te delen. Even na de grensovergang met Oostenrijk slaan we linksaf een klein weggetje in en meteen begint de eerste serieuze klim. Na minder dan 100 meter gaat het asfalt over in schotter, Pia laat meteen zien wat ‘echt’ klimmen is, zonder een centje pijn laat ze ons staan op deze beklimming.

Na een stuk of 300 hoogtemeters besluiten we weer rustig af te dalen, niet over dezelfde weg maar over een wandelpad met prachtige vergezichten. Eenmaal op de weg in het dal weer terug naar Mittenwald, niet te gek doen vandaag er zullen nog 8 zware dagen volgen. 

’s Avonds de eerste Pasta Party net buiten het dorp en hierna onder het genoten van een kop koffie een korte voorbespreking om de tactiek voor morgen door te spreken. Deze is heel simpel... ‘gewoon’ 95,51km met 2319 hoogtemeters volbrengen.