Bolderbergse MTB Wedstrijd.
Met een trillende hand pak ik een pen en inschrijvingsformulier van de tafel en krabbel op de puntjes achter de vragen mijn gegevens. Ik ben 1e jaars master2 en vandaag maak ik mijn debuut in deze klasse maar Godver, dat trillen is niet van de zenuwen hoor, dat is toch gewoon vanwege die -9 buiten temperatuur en ik ben zonder handschoenen naar de permanence gereden dus.

Foto's van Wil Baselmans bij de selectie testen voor het 'Human Power Team' van de TU Delft.

Afgelopen zondag was het dan zover. Helaas de afgelopen maanden niet veel kunnen trainen maar gelukkig de laatste weken wel. In eerste instantie was de bedoeling om Scherpenheuvel- Hapert te fietsen maar doordat ik me verslapen had (klok een uur terug gezet wat mijn gsm ook zelf nog eens deed!?!) kon ik dat vergeten.  Zodoende had ik de run atb run van Reusel maar in de agenda gezet.

Dit verhaal begint ongeveer eind 2009. In dat jaar had ik al een keer samen met Guido en Remco op het podium gestaan en kwam er toen achter dat ik met een beetje trainen redelijk goed voorin mee kon komen. Geen van drieën waren we toen Peerke Bikers. Wel had ik al veel marathons met de Peerkes gereden. Vervolgens stonden dat jaar een paar Peerke Bikers op het podium tijdens het NK marathon en de verhalen die van die wedstrijd af kwamen waren mooi om te horen. Dat leek me ook wel wat. Toen de mogelijkheid zich dat jaar voordeed om in het Peerkes Team te komen, vond ik dat de tijd rijp was om een stap te maken op sportief gebied. Lid worden van het Peerkes Team, lid worden van Het Snelle Wiel, KNWU licentie aanvragen en de komende twee jaren trainen om uiteindelijk ook een keer die Rood-Wit-Blauwe trui aan te kunnen trekken. Uiteraard heeft in die twee jaar niet alles in het teken van die ene wedstrijd gestaan maar het was wel de aanleiding en afgelopen paar maanden toch zeker het doel om naar toe te trainen. Afgelopen zondag was het dan zover.
Ik had er naar mijn mening alles aan gedaan om zo goed voorbereid mogelijk aan de start te staan. Naast natuurlijk veel trainen had ik twee keer het (achteraf verkeerde) parcours verkend. Wel was dit voldoende aanleiding om nog even tubeless banden met NoTubes op de Focus te leggen. Mijn gewicht was inmiddels gedaald tot ongeveer 83 kilogram, dus ongeveer tien kilo lichter dan afgelopen winter op zijn zwaarst, en mijn rustpols zat rond de veertig. Op zaterdag mijn benen nog even geschoren en mijn witte schoentjes weer voor de dag gehaald om optimaal gesoigneerd aan de start te kunnen verschijnen. Tenslotte de goede route op mijn GPS gezet en de wedstrijd kon wat mij betreft beginnen. Conditie was goed, voorbereiding was goed, nu moest het nog  vier uur tijdens de koers goed blijven gaan.
Vier minuten over tien was het dan zover. Iets daarvoor was er een minuut stilte gevraagd voor de vorig jaar overleden vader van Robert Gesink tijdens deze tocht en daarna waren de Elite en 30+ rijders al weg gestart. Nu moest ik het waar gaan maken. Meteen na de start kon ik naar voren rijden op een recht stuk en aangezien het tempo nog niet zo heel hoog lag bedacht ik dat ik net zo goed voorop kon gaan rijden. Vanaf het begin kwam ik alle klimmen ongeveer als eerste boven zodat ik continue het tempo hoog kon houden. Al vrij snel ontstond er een kopgroep met daarin ongeveer vier Belgen, Jan Weevers en ik. Op een enkele beklimming probeerde Jan nog even door te trekken maar de tweede keer dat ie dat probeerde ging ik hem halverwege de klim toch maar voorbij, het kon nog wel wat harder. Zo slaagde Hans Planckaert, nog een ander Belg en ik erin om na ongeveer twintig kilometer een gat te slaan met de rest. Dit was vooraf mijn voorkeursscenario voor het koersverloop maar ik had niet durven te dromen dat dat ook zou lukken. Helaas gooiden de ander geloste Belgen roet in het eten. Met zijn tweeën reden ze het gat naar ons weer dicht waarbij ze in hun wiel Jan mee hadden genomen. Er moest weer een nieuw plan worden verzonnen. Aangezien Jan er nog steeds bij bleef zitten, geen meter op kop reed, maar ik er nog steeds niet vanuit durfde te gaan dat zijn vermoeidheid niet gespeeld was (blijft toch een geslepen ex. prof) bedacht ik mezelf, toen drie Belgen van ons weg waren gereden, liet ik mijn benen ook maar eens  rusten. Ik hoefde tenslotte niet van de Belgen te winnen. Jan snapte het en nam toen toch ook maar een keer over. Dit is de laatste keer dat ik hem die race heb gezien. Hans Planckaert zat er namelijk ook nog bij en die wilde het gat wel dichten naar de andere drie Belgen. Hans nam dus over waarna een beklimming volgde. Bovenaan de beklimming waren Hans en ik nog alleen over, geen Jan meer te bekennen. Deze keer waren er geen Belgen meer die hem terug konden brengen dus geconcentreerd maar wel hard uitrijden werd het plan. Samen met Hans naar de drie Belgen toe gereden maar vervolgens in de weiland afdaling en beklimming chainsuck gehad. Gevolg was dat ik lopend heel het weiland omhoog moest lopen om vervolgens mijn ketting er weer goed op te leggen en er achter te komen dat mijn voor derailleur iets verdraaid was. Vanaf toen liep mijn ketting dus iets aan maar schakelen lukte nog, gewoon doorgaan dus. Weer naar de kopgroep toe gereden terwijl ik er toen ook achter kwam dat ik nog maar één contactlens in had.  Op het moment dat Wendy weer een bidon aangaf dus ook maar even gecheckt of mijn lens nog ergens in mijn oog zat, nee dus. Opdracht voor Wendy om bij de laatste ‘Wendy-stop’, waar ook de bidon met Cola afgegeven moest worden, ook maar meteen twee lenzen aan te geven. Ik reed vooraan met een uitgedunde kopgroep van de nummers 1 en 2 van de Belgen. Aangezien die twee vooral elkaar in de gaten aan het houden waren, besloot ik om mijn eigen tempo verder te rijden. Zolang ze aan wilden klampen vond ik het best, als ze maar niet in de weg gingen rijden. Ik heb er echter geen last meer van gehad. In een beklimming beide renners gelost en de laatste vijftien a twintig kilometer alleen naar de finish toe geknald. Zo af toe reed ik nog een verdwaalde dertig plusser of elite renner voorbij om vervolgens met twee handen in de lucht over de finish te rijden. Het was gelukt. De titel was binnen, het Wilhelmus klonk en de Rood-Wit-Blauwe trui zat om mijn schouders.  Het doel wat ik twee jaar geleden had gesteld was binnen. Bij deze wil ik dan ook iedereen bedanken die daar aan mee heeft gewerkt, al mijn Peerkes Teammaten, Peerke zelf, Johan voor het goede stapelen afgelopen vrijdag en als laatste natuurlijk mijn vriendin.
Groetjes Wil

Zoetermeer. Voor mijn werk reed ik voorheen vaak naar Den Haag. Dan kwam ik langs Zoetermeer. Wat een deprimerende omgeving was dat toch altijd. Weilanden met op de achtergrond altijd dat silhouet van industrie. Saai en somber!

Zoetermeer, daar waar een paar jaar terug het EK XC was. Nog altijd krijg ik het schaamrood op mijn kaken als ik denk aan al die topatleten die uit de Franse Alpen, de Italiaanse Dolomieten en de diverse Zwitserse kantons naar ons Zoetermeer kwamen om daar op een modderige vuilnisbelt een EK uit te vechten. Konden we ze nou echt niks beters bieden dan vuilniszakken met een mix van plaggen gras en stinkende klei er overheen?

Hunkerend om wedstrijden te rijden werd ik vandaag als een jonge hond los gelaten van zijn riempje. Over een paar weken is het NK marathon en het word maar weer eens tijd om flink te gaan trainen. Om die reden was ik eens vroeg naar de wedstrijd gegaan om lang te kunnen inrijden. Na 3/4 uur ingereden te hebben kwamen Peer en Frank mij gezelschap houden. Samen nog een paar rondjes ingereden totdat we moesten opstellen. Ik snapte weinig van de opstelling maar het kwam er op neer dat de beste achteraan moesten starten. Behalve als je maar 1 wedstrijd, of helemaal geen wedstrijden had gereden moest je achteraan starten. Ik had nog maar 1 wedstrijd gereden dus dat betekende dat ik bijna van achteren moest starten. Om de 10 sec. mochten we vertrekken, dus toen ik losgelaten werd waren de eerste al vertrokken. Het voelde goed en ik was er op gebrand om een goed resultaat neer te zetten, 1 voor 1 raapte ik renners op die voor mij gestart waren, dus ook Frank, die zoals gewoonlijk niet uit het wiel te slaan is (dit komt volgens Frank dan ook uit een ander energy potje, hu ehu!). Met nog 2 rondes te gaan zag ik de kopgroep van 3 man rijden, dit moet haalbaar zijn dacht ik. Ik besloot om nog maar eens extra gas te gaan geven en er op en er over te gaan, en zo kwam ik als eerste over de finish. Ik keek vervolgens achterom om Frank te feliciteren want die zal nog wel in mijn wiel gezeten hebben. Nergens geen Frank te bekennen? Helaas was Frank in de laatste ronde ten val gekomen waardoor hij het podium mis liep. Voor Peer was het ook een nieuwe vuurdoop om cross country wedstrijden te rijden. Zeker na al die marathons die hij afgelopen maanden gereden heeft. Zelf was ik uiteraard zeer tevreden met de 1e plaats en dit smaakt naar meer!