Moment 1^e etappe

Vooraf als we in de zon staan te wachten in het startvak,word ik door Remco als renner vergeleken met het kauwgom onder de schoen van Kuifje. "ook al wil je er vanaf het blijft eraan zitten" Ik weet niet of deze opmerking als een compliment gezien moet worden maar maar zo pik ik hem wel op.

Moment 2^e etappe

"Zo, dit loopt echt voor geen meter!". Tijdens de 2e etappe zitten we in een lange onverharde beklimming die net geëgaliseerd is met een donkere licht vochtige zandlaag die als een hongerige zuigeling in de noppen van de band, tepels ziet. We proberen de zompige massa te ontwijken door in het uiterste kantje van de weg te rijden maar meestal is er geen keus  en moeten we over de kwab-achtige substantie heen. Na 4 haarspelden loopt het zweet in mijn ogen en valt me ineens iets zeer raars op "verrek we rijden helemaal niet over zand, maar over het dikke vel van een enorme laag chocolade pudding! Door het afkoelen is er natuurlijk een korst op gekomen die maakt dat wij erover heen kunnen rijden, whaa! Op mijn multitool zit een lepel die eigenlijk al jaren als overbodig ballast meegaat, maar nu komt ie mooi van pas. Behendig pak ik de tool en klap het lepeltje uit waarna ik langs mijn achterwiel een flinke schep pudding neem en hop, zo in mijn mond duw. "Mmmm had is zoeter gemogen maar niet slecht", zeg ik tegen Remco die met een vragend knikje daarover informeerde. Doordat ik de korst beschadigd heb met mijn lepel en de achter ons rijdende jongens nu benadeel doordat zij  verder weg zakken in de pudding, beginnen zij te vloeken, en roepen wat over koersvervalsing, ik doe net of ik het niet hoor, neem nog een tweede hap waarna ik de lepel weer opberg. Als Remco zegt "geef je lepel eens ik wil ook een hapje proeven" zeg ik "Kun je beter niet doen ik ben snotverkouden!" (had ie zelf maar een lepel mee de berg op moeten sjouwen, ja toch?)

Moment 3^e en 5^e etappe

De Hoteleigenaar zet een mandje met kaiserbroodjes op tafel, en verontschuldigd zich dat er boven de 2000 meters vandaag 2 cm sneeuw ligt. Even denk ik dat hij zijn sneeuwkanonnen per ongeluk afgelopen nacht overuren heeft laten maken, of dat zijn keukenhulp met de poedersuiker bus, de bergen heeft bewerkt , waarom moet immers iemand zich verontschuldigen voor de fratsen van moeder natuur? De tv in de ontbijtzaal staat op zo'n webcam channel waar verlaten ski piste's uit de omgeving in beeld worden gebracht, de beelden bevestigen de woorden van de hotel eigenaar en geven verder de temperatuur boven aan. (0,3 graden). Ook in de 5e etappe is het voor de start van hetzelfde sneeuw laken een pak dus dresscode 3e en 5e etappe herfst/regenkleding van Grib GraB (over en hand schoentjes helmbeanie) verder knie regenbroek en regen jasje en water werend vet op je gezicht en onderbenen. De 5e etappe word zelfs na 40% koers gestaakt en de tijd bij de laatste bevoorrading geld voor het klassement. her en der zie je rijders in reddingsdekens zitten, de kou heeft gelukkig op ons niet zo'n vat gehad en we discussiëren nog even of het goud van de reddingsfolie nu aan de binnenkant of buitenkant moet zitten..

Moment 4^e etappe

Het mag pijn doen, dat had ik vooraf met mezelf afgesproken maar waar ligt de grens? Ik hang op de toppen van mijn kunnen aan een groepje en stel het moment van tempo aanpassen naar eigen behoeven nu al 3 haarspeld bochten uit. Lossen is een prachtige pijnstiller die je altijd bij hebt maar dit paardenmiddel wil je liefst zo weinig mogelijk gebruiken natuurlijk. Zorgvuldig rijd ik om de grootste stenen heen die bezaait liggen op deze schotter weg. Elke weerstand die ik nu nog extra krijg, kan de doodsteek betekenen voor mijn aansluiting. Zelfs een eikenblad dat van de boom tegen mijn lijf waait of een dikke bromvlieg die op mijn stuur gaat zitten, zou net dat beetje extra weerstand kunnen geven dat maakt dat ik moet lossen. Om het moordende tempo te drukken zou ik de jongens die op kop rijden van de groep moeten afleiden bedenk ik me. Iets schreeuwen dat je al lang geen pijl meer hebt gezien, en vragen of we wel goed zitten bv. of even een krijsende aap imiteren, doordat je in het laatste wiel hangt kijkt iedereen verschrikt achterom, en stokt het tempo toch vast wel even. Dan gebeurt het onvermijdelijke, de jongen voor mij laat een gat vallen van een halve meter waarna hij het zelf weer verkrampt dichtrijd. Deze tempo versnelling is er voor mij teveel aan. Ik hang al een half uur, 2 hoog aan een kozijn en het raam gaat nu dicht,auw!! een halve meter word als snel 1 meter en vervolgens 4 meter, koersradio transalp meld nu "van hoof lost uit de achtervolgende groep" Remco merkt dat ik eraf ben en laat zich afzakken, hij duwt me terug naar de groep en ik hang er weer aan. In mijn gedachten neem ik een mogelijk koersbepalende beslissing: Als na 2 haarspeld bochten het tempo van de groep niet iets gezakt is doe ik, om het tempo te drukken, een krijsende aap na..

Moment 6^e etappe

Herder met 2 makke schapen, Juul is onze super soigneur, luitenant van de aan en afvoer troepen die Peerkes Bike team escorteren tijdens  deze missie, niks is hem teveel, fietsen en kont afvegen moeten we zelf doen is afgesproken verder is het aan Juulleke, hij staat onderweg 2 tot 3x met bidons die hij s'avonds uitspoelt en s' morgens weer klaarmaakt (met een speciale mix recept, schepje van dit en een druppeltje van dat). Hij legt verder de gelletjes en ampullen klaar, sjouwt de tassen van de auto naar de hotel kamer en weer terug. Brengt de fietsen weg en haalt ze weer op bij de Rocky Mountain monteurs. Wast onze kleding uit, kalkt onze namen op het wegdek (ik heb het niet gezien maar hij heeft het vast gedaan, hup Frank, allez Remco lijken me logische kreten))en vertelt een verhaaltje voor het slapen gaan. Dit verhaaltje noemt ie als zoon van een Generaal "briefing" "Jongens even briefing" Zo roept ie ons s'avonds bij de les en vervolgens ligt heel ons bed al snel vol met staf kaarten van het oorlogsgebied. Juul gaat vaak na de etappe als verkenner de bergen in om het strijdplan van de volgende dag te bepalen, wat we dus bij de briefing weer te horen krijgen. Hij vertelt bv. of we ons bij de start met 1 of 2 bidons moeten wapenen en waar de checkpoint's liggen, als herkenning hangt hij bij het bevoorrading’s gebied onderweg een Nederlandse vlag op, deze tijdelijke kolonie plekken vallen dan even onder zijn schrik bewind.

Moment 7^e etappe

"Nur noch abwarts gehen zum finish" Op elke laatste col in de etappe staat wel iemand op de berg die zo'n verlossende zin naar je roept nadat je al een klein uur zit te turen waar de top kan liggen. Meestal wijst zo'n persoon ook met zijn hand naar beneden om de zin kracht  bij te zetten. het komt ook wel eens voor dat iemand een eindje voor de top staat en roept "nog 300 meters en dan ben je boven!" Als dat hoogte meters blijken te zijn in plaats van de door jou verwachte lengte meters fiets je toch nog wel even over een koude gesloten kermis..

Moment 8^e etappe

We zijn na 3 kwart koers in de laatste etappe al een tijdje met een klassement bedreigend Italiaans team, haasje over aan het spelen als de laatste beklimming zich aandient, te weten ongeveer 5km asfalt omhoog waarna een licht aflopend plateau van 3 km de voorbode is van een smal kasseien/beton afdaling die ons naar het dal brengt. Eenmaal in het dal is het nog dik 40 km positief vals plat fietspad naar de finish. Zaak is dat je in het dal omgeven bent door tempo beulen zodat je mee kunt liften met beulen die goed tempo kunnen maken op het vlakke dus. Koers is kinderspel lijkt het, maar om in zo'n situatie te belanden zonder je concurrenten mee te nemen, moet je dus zeer belangrijke koers bepalende beslissingen nemen terwijl je zwaar vermoeid bent en eigenlijk niet meer in staat bent om helder te denken, kortom volledig ontoerekeningsvatbaar rijp voor een noodslachting.Toch flikte we het om in deze situatie een koersbepalende actie te maken die gunstig voor ons uitviel. Als zo'n actie lukt kun je er nog weken op teren, beetje dagdromen etc. Nou oplette hier komt de actie: Remco en ik beginnen aan de laatste klim met verbrokkeld in ons kielzog allemaal top30 concurrenten voor het eindklassement. 500m verderop in de klim zien we 2 teams net om de hoek schieten. Als een dier dat dekking zoekt voor zijn jager krijgen we de 2 teams af e ntoe in het zicht waarna het al snel weer dekking zoekt achter de rotswand. Aan de oranje vacht herkennen we dat 1 van rijders een Duitse tempobeul is met schoen en neus maat 48. Die kunnen we wel gebruiken in het dal dus "eropaf!" Remco geeft mij een baanaflossing en de Italianen verliezen al 6 meter, ik ga staan op de pedalen en schat mijn energie voorraad in en hoeveel ik kan opsoeperen tot de top. Het gat moet gedicht worden uiterlijk op de top van de klim anders zijn we gezien. Alle energie bronnen moeten worden aangesproken besluit ik en dan kijken we daarna wel of we eraan kunnen blijven hangen. Ik ga dus staan op de pedalen en na 8 pedaalslagen weer zitten, eventjes bijkomen hangend aan de fourage zak van Remco en wederom een duwtje op de kont en weer staan.

Ik kies een boompje uit en besluit tot die boom te blijven staan op de pedalen. oei dat schiet wel op zeg! Alleen het brandluchtje van mijn benen vertelt wat anders en dat rode lampje op mijn dashbord brand nu toch al heel lang! Kom op zegt Remco en wederom hang ik aan zijn fourage zak nog 400 meter tot de top en ik besluit mijn laatste pijl van de transalp nu te gaan gebruiken (meestal heb ik 3 pijlen per etappe) het gat is zodanig verkleind dat het moet lukken om met een sprong of 2 jumpie’s het gaatje te overbruggen denk ik. Ik neem nog ff een slok en dan ga ik weer staan en besluit niet meer te gaan zitten totdat we aansluiting vinden wat dus gebeurt precies op de top. aaagghh. De beul gaat gelijk op kop zitten op het plateau en 1 jongen van het andere team recht zijn rug en neemt een reepje. Ik schuif gelijk op want in de afdaling kun je beter niet vanachter zitten in de groep vanwege “elastiek paniek”. Als snel schuif ik nog een keer op met Remco, en het andere team word naar achteren verdrongen. Voor we de afdaling ingaan kijk ik nog even achterom en zie de concurrenten van voor de klim tevergeefs nog het gat proberen te dichten. "Kijk daar rijden de gelosten", mompel ik half hardop maar in principe hoeft niemand dat te horen, de jongens om mij heen hebben immers genoeg intelligentie om dat zelf ook wel te bepalen. Met 3 teams storten we ons in de afdaling en zoals voorspelt krijgt het achterste team het verdomt moeilijk om de aansluiting te houden en verliest metertje bij metertje waarna ze definitief niet meer bij ons rijden. dat nonchalant opschuiven op het plateau was wederom koersbepalend want in het dal gaan de grote Duitser en de kleine Nederlander gas geven en lopen we wederom verder uit. Mede door deze tactische meesterzet worden we 28e in het eindklassement.