Voor diegene die zichzelf afvroegen waarom ik geen stukje heb geschreven over het NK Cross Country, bij deze nog even een korte samenvatting: Ik had er weinig van verwacht aangezien ik achteraan moest starten, dit bleek echter geen reden om hier niet goed te kunnen rijden aangezien ik na een halve ronde vierdes en vijfdes lag samen met Rob Barel. Samen met deze drieënvijftigjarige super atleet drie kwartier zwaar in het rood gefietst. Na drie kwartier dreigde hij er toch vandoor te gaan, nog dieper in het rood ik er achteraan, vervolgens te hard een afdaling in, oververmoeid,  stuurfout, over kop en meteen twee EHBO´ers bij me want dit was een berucht punt. Frame doormidden, ziekenhuis, twee uur wachten, gekneusde schouder en duim. Wat had ik die dag weer geleerd. "Niet proberen oud wereldkampioenen triatlon bij proberen te houden, ook al zijn ze drieënvijftig,  want die mensen komen niet van deze planeet!"

Na het NK herstellen, op vakantie en mezelf weer opladen voor de Zierenberg marathon. Ik had er wel een goed gevoel over. In de vakantie toch wel wat kunnen fietsen dus ondanks dat ik mijn mountainbike al vijf weken niet meer had aangeraakt (kon alleen op de racefiets vanwege mijn schouder) hoopte ik eigenlijk wel op een podium plaats. Ik had de Allersheimer Cup nog in gedachte dus vanaf de start probeerde ik gelijk maar meteen mee voorin te zitten……..  dat lukte dus niet. Bram Rood en vele andere twintig plussers reden me meteen in de openingsklim voorbij en mijn bovenbenen voelde de eerste ronden niet goed. In de afdalingen was het vervolgens zo erg glibberen dat Roel van Houtum er op een gladde singletrack maar vandoor ging. Niet meer terug gezien vanaf toen. Ik had echter geen zin om te vallen die dag. Vervolgens liep mijn achterband wat leeg dus moest ik ook nog even stoppen om die wat lucht extra te geven. Ik had geen zin om er meteen een binnenband in te leggen. Voor de zekerheid maar extra hard gezet mocht er weer wat lucht uitlopen. Dat was daarna niet meer het geval dus de rest van de tocht met een keiharde achterband verder gereden. Afzien was het dus die eerste ronden. Ik stelde mijn podium kansen maar even bij aangezien ik na de eerste ronde als negentiende doorkwam. Na die eerste ronde begon het echter goed aan te voelen. Ik haalde weer wat mensen in en Harold (die door een domme, verstrooide, onhandige, stomme actie van mijn zijde niet mee kon fietsen) riep op een gegeven moment: "Kom op Wil, nog één man inhalen en je staat op het podium", het kon dus toch nog. Nog even een gelletje naar binnen werken en flink door blijven rijden dan maar. Dat ging goed totdat een jonge Duitser, die ik eerder al had ingehaald, mij weer inhaalde. Ik kon niet aanhaken en dit zorgde toch wel voor een mentale klap. Vervolgens nog een keer chain suck waardoor ik van mijn fiets af moest en deze vanaf toen niet meer goed schakelde, plus het feit dat ik mijn achterwiel toch wel erg hoorde rammelen (er bleken twee spaken geknapt te zijn) zorgde ervoor dat ik de laatste tien kilometer niet meer lekker aan het rijden was. Gelukkig door niemand meer in gehaald waardoor ik uiteindelijk als tiende overall over de finish kwam. Normaal niet genoeg voor een podium plaats maar de twintig plussers waren vandaar erg sterk vertegenwoordigd zodat ik toch tweede, achter Roel,  werd ik de dertigplus categorie. Gelukkig toch woord gehouden en uiteindelijk ook wel tevreden met de uitslag.  Wat ik afgelopen zondag weer heb geleerd. "Probeer niet de vaderfiguur uit te hangen door "verstandig" alles op slot te zetten", kan een duur grapje worden.

Groetjes Wil