Vulkanbike 2011
Aangezien ik in voorbereiding voor het NK marathon ben wilde ik eigenlijk helemaal geen marathons meer rijden maar gewoon trainingen afwerken en kilometers maken. Vanuit de mountainbike vereniging gingen we echter naar Daun waar negen andere leden zichzelf al hadden ingeschreven voor de Vulkanbike dus dacht ik: “Nou, laat ik mezelf dan ook maar inschrijven en proberen er een trainingstochtje van te maken”.  De voorbereiding was dan ook niet zoals bij andere marathons waar ik goed wil gaan rijden. Geen bak bami van de buurman de dag van tevoren.  Geen carboloader, geen magnesium tabletten, niet vroeg naar bed en geen sponsorpet bij voor op het podium. Wel nog fietsen de dag van tevoren en nog lekker een pilsje ’s avonds. Tijdens de tocht wel lucht patronen bij maar geen stuk om de patronen op te schroeven, wel een flesje met olie bij maar daar bleek vervolgens geen olie meer in te zitten.  Kortom de voorbereiding liet te wensen over, maar goed het ging toch maar om een trainingstochtje……
Dat trainingstochtje begon er al mee dat ik wel in het voorste startvak stond en na het startschot makkelijk met de voorste groep mee kon rijden. Deze groep werd langzaam uitgedund en uiteindelijk fietsten we nog met acht man als kopgroep. Toen dacht ik: “Gaat wel erg goed, laat ik dan toch maar kijken of ik weer een keer op het podium kan komen staan”. De kopgroep bestond op dat moment nog onderranden uit Karl Plat, Benjamin Sonntag, Stefan Danowski,  twee man uit het Bart Brentjes Milka team en nog wat anderen. Geen wonder dus dat ik ook een keer moest lossen. De eerste keer dat dat gebeurde was op een modderige beklimming. Hoewel ik 98% van het wegdek de perfecte banden erop had liggen zorgde die laatste twee procent er voor dat ik in deze beklimming moest lossen. Totaal geen grip in de modder. Na deze eerste lossing kon ik toch nog terug komen in de afdaling en op een vlakker stuk. Daarna werd er weer een keer flink aan getrokken in een beklimming waarna ik definitief moest lossen. Dit was rond de 30 kilometer. Daarna een stuk alleen gefietst maar na een tijdje kreeg ik twee andere lossers in het vizier, Pascal de Kort en Stefan Danowski. Met deze twee rijders een tijdje samen gereden tot dat Stefan er op een beklimming flink aan begon te trekken. Pascal moest lossen zodat we met zijn tweeën meteen een flink gat hadden geslagen. Op het laatste stuk van de beklimming ging het echter na een bocht meteen weer erg steil omhoog. Zo snel mogelijk dus achter weer op zijn kleinste schakelen. Dit gebeurde echter iets te snel zodat mijn ketting tussen mijn cassette en spaken in kwam te liggen. Stefan reed dus lekker door, ik flink vloeken en kijken of ik het probleem opgelost kreeg. Dit viel nog niet zo mee. Op mijn cassette zaten pinnetjes die er voor moeten zorgen dat je ketting niet al te ver klem kan komen te zitten. Wanneer je ketting hier echter overheen schiet krijg je hem er niet zomaar tussen uit. Rustig in het gras zitten, even rustig alles bekijken en subtiel te werk gaan leek dus het beste om niet alles te slopen. Intussen kwam Pascal mij ook weer voorbij. Lachend keken we elkaar aan. Na een paar minuten had ik mijn ketting er tussen uit en kon ik weer verder. Uiteindelijk Pascal toch weer ingehaald zodat ik na vier uur als zevende over de finish kwam. Niet slecht voor een trainingstochtje. Of het voor het NK een goede voorbereiding was betwijfel ik maar voor de moraal in ieder geval wel.
Domper op deze perfect georganiseerde marathon was de chip-tijdregistratie. Prijsuitreiking zou om half drie zijn maar dit werd uiteindelijk vijf uur. Mensen waren aan het begin al over de registratie mat gereden en mensen die de tocht niet hadden uitgereden waren toch geregistreerd via de mat. Er klopte dus niets van. Erg knullig allemaal. Zelfs Karl Plat die eerste was geworden mocht in eerste instantie niet op het podium staan. Nadat ie even ging praten, en de andere rijders die al wel op het podium stonden waarschijnlijk bevestigde dat hij toch echt eerste was geworden, was het even stoelendans en kon hij op de hoogste plaats plaatsnemen. Bij de masters categorie waren de nummers twee en drie al naar huis. Best eenzaam alleen op het podium.
Vanaf nu dus geen verslagen meer tot  na 9 oktober. Hopelijk wordt het dan zo’n zelfde positieve verhaal maar dan met een betere voorbereiding. Deze toch bewijst in ieder geval maar weer eens hoe moeilijk het is om op het goede moment te pieken. Want in Daun was het toch echt wel weer een piekmoment.
Groetjes Wil